Wiecznie zakochana.| Ironicznym wstęp wzbroniony.

w całym moim zakłamaniu spróbuję być szczera. Jak chcesz mi dojechać - nie czytaj, już
posiadam poczucie własnej beznadziejności.

Jest sobie pewien chłopak, do którego dziwnie mnie 'ciągnie'. Niby zwykłe zabujanie, ale to
trwa już.. prawie 4 lata.
Przez całe trzy lata chodził ze mną do klasy, a ja nie robiłam nic. Twierdziłam wręcz, że go
nie cierpię, żeby się nie wydało. Gdy przyszedł do mojej klasy, tak akurat się złożyło -
zaczęliśmy gadać, strasznie mi się spodobał. Później znalazł sobie jakieś towarzystwo, moja
klasa była rozdzielona na wiele grupek, które ze sobą nie gadały.
To się ciągnęło długo - byłam cholernie wredna, a marzyłam, żeby mu się spodobać.
W środku miałam krwawiące serce, bardziej lub mniej aktywne (chodziłam z innymi
chłopakami, kończyło się na niczym). On chodził z dziewczynami z klasy, to bolało...
Teraz chodzimy do innych szkół. Mieszka blisko mnie, odjeżdża z tego samego przystanku
autobusowego, ale o innej godzinie. Niby mogłabym podejść i powiedzieć coś w
stylu 'cześć, wiem, że mnie nie lubisz, ale chciałam pogadać. Ty teraz chodzisz do tej
szkoły, co przed przeprowadzką, taa?' ech, porażka.
CO JA MAM ZROBIĆ? Podejść, zrobić z siebie idotkę i liczyć na cudowne 'odkochanie'
(akurat)? Do końca życia słuchać smutnych piosenek i nie potrafić na niego patrzeć?
Tylko mi gg i smsów nie proponujcie, litości.

I tak, rozegrałam ostatnie lata cholernie źle. Wiem, ale chodzi o teraźniejszość.
Piszę to na poważnie, zrozumcie.